Ζήτω η Ν.Δ.*!

Επιτέλους τέλος, όπως έλεγε κι ένα παλιό ΠΑΣΟΚικό σύνθημα. Τόσο φίλοι μου και γνωστοί δεξιών πεποιθήσεων όσο και το μεγαλύτερο μέρος των εγχώριων ΜΜΕ, χαιρετίζουν την πρόσφατη αλλαγή στη διακυβέρνηση της χώρας. Σύμφωνα με τους ίδιους, η ατυχής τετραετία της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ παραχωρεί τη θέση της στη Νέα Δημοκρατία, ώστε όπως δηλώνει και ο νέος μας πρωθυπουργός, Κυριάκος Μητσοτάκης, η χώρα μας να δει τον ουρανό «πιο γαλανό». Από την πλειοψηφία των (εργαζόμενων) συναδέλφων μου δημοσιογράφων, η προηγούμενη διακυβέρνηση κρίθηκε ως τουλάχιστον επιζήμια, αφού μας κυβέρνησαν, μάλλον για πρώτη φορά στην ιστορία, ανάξιοι πολιτικοί. Η κριτική η οποία ασκήθηκε ήταν συνεχής και ανηλεής, ενώ ακόμη και μετά το πέρας της τετραετίας εξακολουθούν να έρχονται στο φως νέα στοιχεία για το μεγάλο αριστερό δεινό που βρήκε την Ελλάδα από το 2015 έως τα σήμερα.

Πράγματι, κάθομαι και αναλογίζομαι όλα αυτά που διαβάζω, βλέπω και ακούω στα ΜΜΕ και αναρωτιέμαι πως κατάφερα και τα έβγαλα πέρα όλο αυτό το διάστημα, πως επιβίωσα χωρίς να με βρει κανένα μεγάλο κακό με αυτούς που μπλέξαμε. Επειδή όμως είμαι θετικός άνθρωπος, ή τουλάχιστον έτσι θέλω να πιστεύω για τον εαυτό μου, θέλω να σταθώ και στα καλά τα οποία μας άφησε αυτή η τετραετία. Όχι βέβαια ότι μπορώ πλέον να πιστέψω ότι είναι δυνατόν η ίδια η κυβέρνηση να έπραξε κάτι καλό, αλλά γιατί πιστεύω πως υπήρχαν και κάποιες έμμεσες θετικές επιπτώσεις. Πιστεύω λοιπόν, ειλικρινά, πως μια νέα εποχή έχει ανατείλει για την ελληνική Δημοσιογραφία και πλέον μπορούμε να κάνουμε λόγο για τη Νέα Δημοσιογραφία!

Το παλιό ερώτημα για το εάν η Δημοσιογραφία αποτελεί μια σχεδόν θεσμική τέταρτη εξουσία, (συμπληρωματική ή ελεγκτική;) των άλλων τριών ή εάν είναι μια αντι-εξουσία από την ίδια της τη φύση, νομίζω πως έχει πλέον απαντηθεί. Αναλογίζοντας τη στάση των Ελλήνων δημοσιογράφων ακόμη και από πριν την ανάληψη της εξουσίας από τον ΣΥΡΙΖΑ, την τετραετή κυβερνητική θητεία αλλά και το σύντομο διάστημα που έχει ακολουθήσει μετά την απώλεια της εξουσίας, είναι βέβαιο για εμένα πως στην Ελλάδα η Δημοσιογραφία είναι τουλάχιστον αντι-εξουσιαστική!

Πως αλλιώς να εξηγήσουμε την εντονότατη δημοσιογραφική αντιπολίτευση που ασκήθηκε στον ΣΥΡΙΖΑ πριν την είσοδο, κατά την είσοδο, ακόμη και μετά την έξοδό του από το Ελληνικό Κοινοβούλιο; Θα μου πείτε, αυτός δεν είναι ο ρόλος του τύπου; Ή, πρώτη φορά βλέπουμε να ασκούν τα ΜΜΕ κριτική στην κυβέρνηση; Δίκιο θα έχετε, εν μέρει όμως, γιατί ποτέ μέχρι σήμερα δεν είδαμε τη συντριπτική πλειοψηφία των ΜΜΕ, από τις μικρότερες τοπικές εφημερίδες και αρθρογράφους έως τα μεγαλύτερα συγκροτήματα, πρωί-μεσημέρι-βράδυ να χτυπούν ανελέητα ένα συγκεκριμένο κόμμα και μόνο, ακόμη κι αφότου αυτό έπεσε από την εξουσία. Ποτέ μέχρι σήμερα δεν είδαμε όχι απλά δημοσιογράφους να στήνουν καριέρες αλλά ολόκληρα μέσα να βασίζουν την ίδια τους την ύπαρξη απλά στην αντίθεσή τους σε μια κυβέρνηση.

Αδικαιολόγητη η στάση αυτή, θα μου πείτε; Και ναι και όχι, θα απαντήσω εγώ. Όχι γιατί το συγκεκριμένο κόμμα λειτούργησε τέλεια ή δεν έδωσε πάμπολες αφορμές, αλλά γιατί ποτέ άλλοτε δεν θυμάμαι τέτοια συλλογική μονομανία. Θα έλεγε κανείς ότι η κριτική δεν ασκούνταν απέναντι σε μια συγκεκριμένη κυβέρνηση αλλά απέναντι στην Κυβέρνηση, τελεία και παύλα. Μια Νέα Δημοσιογραφία, όπως, προφανώς ειρωνικά, την αποκαλώ, αντι-εξουσιαστική, μαχητική, ανεξάρτητη. Ή μήπως δεν είναι έτσι τα πράγματα;

Είμαστε ήδη στη δεύτερη εβδομάδα της Νέας Δημοκρατίας στην εξουσία, για να δούμε αν τα ΜΜΕ και οι συνάδελφοι δημοσιογράφοι εξακολουθούν να διακατέχονται από τις ίδιες αντι-κυβερνητικές πεποιθήσεις, μέσα από κάποιες ενδεικτικές περιπτώσεις:

• Το capital.gr, μας ενημέρωνε στις 9/7/2019 ότι «Η «κληρονομιά» Τσίπρα βυθίζει το χρηματιστήριο». Από κεκτημένη ταχύτητα θα είναι… (Σύνδεσμος: https://bit.ly/32C3VZA)

• Ο Μπάμπης Παπαδημητρίου μιλούσε την ίδια μέρα στην εκπομπή του Άρη Πορτοσάλτε στο ραδιόφωνο του ΣΚΑΙ για γραφεία του Μαξίμου γεμάτα «χασισοκαπνό» (Σύνδεσμος: https://bit.ly/30EbOvu). Εντάξει, μπορεί ο κ. Παπαδημητρίου πλέον να είναι βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας, όμως ο κ. Πορτοσάλτε θεωρητικά εξακολουθεί να είναι δημοσιογράφος.

• Το υπουργικό συμβούλιο του ΣΥΡΙΖΑ επικρίθηκε (δικαίως ίσως) επειδή είχε αναλογικά πολύ μικρό ποσοστό γυναικών σε υπουργικές θέσεις, μόλις 6 σε σύνολο 40 (Σύνδεσμος: https://bit.ly/2YX82Nu). Όταν όμως το αντίστοιχο της Νέας Δημοκρατίας έχει 5 γυναίκες σε σύνολο 51, τότε δεν τίθεται θέμα ισότητας και για το protothema.gr είναι απλά απογευματάκι Τρίτης (Σύνδεσμος: https://bit.ly/2XRPoKv)

• Διαβάσαμε τα χίλια-μύρια για τον διορισμένο στο γραφείο του πρωθυπουργού, Νίκο Καρανίκα, στις 1/3/2016, πάλι στο prototheme.gr (Σύνδεσμος: https://bit.ly/2XWJ8Mw)  αλλά δεν είδαμε να ενοχλείτε κανένας από τον διορισμό του ανιψιού του κ. Μητσοτάκη, Γρηγόρη Δημητριάδη, στη θέση του διευθυντή του πρωθυπουργικού γραφείου.

• Για τα μπρος-πίσω της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ στην περιβόητη επένδυση στο Ελληνικό μας πληροφορεί ο Γιώργος Φυντικάκης μέσα από το liberal.gr στις 26/6/2019 (Σύνδεσμος: https://bit.ly/2NZHFW4) αλλά ακόμη δεν έχουμε δει να παίρνει θέση για την τοποθέτηση του πρώην συμβούλου της Lamda Development, Δημήτρη Οικονόμου, στη θέση του υφυπουργού Περιβάλλοντος με αρμοδιότητα μάλιστα το επίμαχο θέμα.

• Πάμε και στα παλαιότερα, στις 28/5/2012, όταν διαβάζαμε στο tanea.gr, κατόπιν σχετικής τοποθέτησης της Ντόρας Μπακογιάννη σε ομιλία της, για τα μέλη της Διοικούσας Επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ που κατά το παρελθόν είχαν βρεθεί ως μάρτυρες υπεράσπισης στις δίκες μελών της 17 Νοέμβρη (Σύνδεσμος: https://bit.ly/2SmOK1i). Δυστυχώς όμως, δεν είδαμε τα Νέα να καταδικάζουν τον Μάκη Βορίδη, αντιπρόεδρο της Νέας Δημοκρατίας, που είχε αναλάβει συνήγορος υπεράσπισης του Αριστείδη Φλώρου της Energa.

Χμ, μάλλον δεν τα πάμε καλά. Μετά από τόσο ψηλά που έθεσαν τον πήχη τα προηγούμενα χρόνια, διακρίνω μια κάποια χαλάρωση το τελευταίο δεκαήμερο. Πρέπει κανείς να στραφεί στο twitter ή στο φιλο-συριζαίικα μέσα για να διαβάσει κάτι αντιπολιτευτικό απέναντι στη Νέα Δημοκρατία. Τώρα ή η Νέα Δημοκρατία τα κάνει όλα καλά, ή δεν πήραν πρέφα οι συνάδελφοι. Δεν τους έκανε εντύπωση φαίνεται η κατάργηση του Σώματος Δίωξης Οικονομικού Εγκλήματος ή του Σώματος Επιθεώρησης Εργασίας, δεν τους προβληματίζουν τα ήξεις αφήξεις για τη Συμφωνία των Πρεσπών, δεν βλέπουν κανένα πρόβλημα με την τοποθέτηση του Κωνσταντίνου Τσουβάλα στη θέση του νέου Γενικού Γραμματέα Δημόσιας Τάξης, την παραίτηση του οποίου από αρχηγό της Ελληνικής Αστυνομίας ζητούσε πέρυσι η ίδια η Νέα Δημοκρατία. Ο Βαγγέλης Μαρινάκης ήταν διαπλεκόμενος μόνο όταν φερόταν να στηρίζει ΣΥΡΙΖΑ, η κουμπαριά του με την Ντόρα Μπακογιάννη, δεν ενοχλεί κανέναν.

Δυστυχώς το μνημονικό μου πολλές φορές με εγκαταλείπει και η αναζήτηση παλαιών ρεπορτάζ και άρθρων στο διαδίκτυο, δεν είναι πάντα εύκολη, αλλά νομίζω το νόημα αυτών που θέλω να πω, το πιάσατε και δεν θα χρειαστεί να αναφέρω ακόμη περισσότερα παραδείγματα.

Ίσως μάλιστα να με παρεξηγήσετε και να θεωρήσετε πως το άρθρο μου είναι γραμμένο από φιλο-συριζαίικη οπτική. Θα κάνετε λάθος, αλλά δεν έχει σημασία. Γιατί το άρθρο αυτό είναι γραμμένο από την σκοπιά του ανθρώπου που επί τόσα χρόνια εμπεδώνει κάθε μέρα όλο και περισσότερο την κατάντια της Δημοσιογραφίας που καθίσταται δεκανίκι επιχειρηματιών, συγκεκριμένων συμφερόντων και πολιτικών προσώπων και κομμάτων. Του ανθρώπου  που βλέπει καθημερινά την αντι-αριστερή, αντι-κομμουνιστική υστερία του δημοσιογραφικού κόσμου, που αρέσκεται να χαϊδεύει τα συντηρητικά αυτιά του ποίμνιού του φοβερίζοντάς το πως η Ελλάδα κινδυνεύει από τον κομμουνισμό του ΣΥΡΙΖΑ (ας γελάσω) επειδή αυτό εξυπηρετεί τα συμφέροντα των αφεντικών τους, αν όχι και των ίδιων.

Θα παραδεχτώ πραγματικά τους δημοσιογράφους εκείνους που θα συνεχίσουν να χτυπούν με τον ίδιο τρόπο τα κακώς κείμενα και της νέας κυβέρνησης και κάθε κυβέρνησης που θα ακολουθήσει. Τους δημοσιογράφους εκείνους που θα επιτελέσουν τον πραγματικό και ουσιαστικότερο ρόλο του Τύπου, την κριτική απέναντι σε κάθε εξουσία. Αυτή όμως την πραγματικά «Νέα Δημοσιογραφία», δεν ξέρω αν θα μπορέσουμε ποτέ να την έχουμε.


*Νέα Δημοσιογραφία

Καλώς ήρθες Ομπάμα - Προσοχή σύντροφοι!

Καταγράφω ορισμένες σκέψεις μου με αφορμή την αυριανή επίσκεψη στην Αθήνα του Προέδρου των Ηνωμένων Πολιτειών Μπαράκ Ομπάμα και τα όσα θα επακολουθήσουν ως θέαμα και υλικό στα μέσα μαζικής ενημέρωσης αλλά και στα κοινωνικά μέσα δικτύωσης. Τις βαρύγδουπες γεωστρατηγικές αναλύσεις τις αφήνω σε άλλους σχολιαστές οι οποίοι έχουν ακριβώς τα ίδια προσόντα με εμένα να τις κάνουν, δηλαδή κανένα.

Μιας και η περίφημη επίσκεψη (15-16 Νοεμβρίου) σχεδόν συμπίπτει με τις εκδηλώσεις για την επέτειο της εξέγερσης του Πολυτεχνείου στις 17 του μήνα, είναι αναμενόμενο ότι τις επόμενες ημέρες θα υπάρξουν συγκεντρώσεις και πορείες διαμαρτυρίας.

Οπότε, κάνω 6 απλές σκέψεις:

α) Αν δεν γίνουν επεισόδια, πράγμα που προσωπικά θεωρώ αβέβαιο, τότε ορισμένοι θα το εκλάβουν ως απόδειξη πως ο ΣΥΡΙΖΑ διαθέτει παρακρατικούς μηχανισμούς και απλώς αυτή τη φορά αποφάσισε να μην τους επιτρέψει να δράσουν. Είναι οι ίδιοι που επιλεκτικά διαγράφουν από τη μνήμη τους τα διάφορα επεισόδια που συμβαίνουν εδώ και σχεδόν δύο χρόνια που έχουμε συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, λες και ξαφνικά ζουν σε άλλη χώρα και όχι στην Ελλάδα.

β) Αν όμως γίνουν επεισόδια, που είναι και το πιθανότερο, τότε πάλι ορισμένοι στα μέσα θα χαρακτηρίσουν ως παρακρατικούς όσους συμμετέχουν. Όπως και να έχει η ουσία είναι μία: πρόκειται για όργανα του ΣΥΡΙΖΑ που εξυπηρετούν κάποια μυστηριώδη ατζέντα.

Βλέπετε η τηλεόραση πάντα γοητεύεται από το θέαμα επεισοδίων και συγκρούσεων κι έτσι θα αρχίσουν τα απανωτά ρεπορτάζ συνοδευόμενα από κλισέ περί «αμαύρωσης της ειρηνικής διαμαρτυρίας από γνωστούς-αγνώστους». Βέβαια, οι συγκεντρώσεις, ακόμη και ειρηνικές, είναι ούτως ή άλλως απαγορευμένες πέριξ του αθηναϊκού κέντρου, αλλά αυτό δεν θα απασχολήσει ιδιαίτερα κανένα τηλεδημοσιογράφο και σάϊτογράφο.

γ) Τουλάχιστον ένας δημοσιογράφος, οπαδός του «Ακραίου Κέντρου» θα βγάλει το «επεισοδιόμετρο» και θα συγκρίνει τα επεισόδια με αυτά παλαιότερων ετών, κατά πάσα πιθανότητα με εκείνα του '99 κατά την τότε επίσκεψη του Μπιλ Κλίντον ή παλαιότερων εορτασμών για το Πολυτεχνείο.

Ο ίδιος θα ζητήσει επιβολή της νομιμότητας με κάθε τρόπο, ακόμη κι αν αυτός ο τρόπος δεν είναι απόλυτα δημοκρατικός, αφού οι εντολές της αστυνομίας για «μηδενική ανοχή» δεν τον ενοχλούν ιδιαίτερα, όπως δεν τον ενοχλεί και το γεγονός ότι εδώ και μερικές ώρες ζει σε μια πόλη-οχυρό.

Ίσως μάλιστα να δράξει και της ευκαιρίας να κατηγορήσει ως ηθικό αυτουργό των επεισοδίων γενικά κι αόριστα την Αριστερά με την «ιδεολογική της ηγεμονία», κάτι σα να λέμε ότι φταίει όχι επειδή δεν κυβέρνησε ποτέ αλλά γιατί έχει καλύτερη θεωρία από τη Δεξιά. Γιατί όχι, μπορεί να επιτεθεί και στον θεσμό του Πανεπιστημιακού Ασύλου, παραβλέποντας ότι η νεολαία είναι το μόνο ζωντανό τμήμα της κοινωνίας που υπάρχει σε αυτή και κάθε χώρα και ξεχνώντας ότι ακόμη και στις ίδιες της ΗΠΑ, πολλές από τις πρόσφατες διαμαρτυρίες μετά την εκλογή του Ντόναλντ Τραμπ ξεκίνησαν από φοιτητές.

δ) Δεν προδικάζουμε αλλά τα επεισόδια θα ακολουθήσουν και τίποτα συλλήψεις και υπάρχει και κανένας αλλοδαπός ανάμεσα στους συλληφθέντες (αυτοί κι αν δεν επιτρέπεται να διαδηλώνουν) τότε συνωμοσιολόγος σχολιαστής των κοινωνικών μέσων θα διακρίνει από πίσω ξένο δάκτυλο, ίσως μυστικών υπηρεσιών, αμερικανικών και εβραϊκών σίγουρα, μπορεί και τουρκικών. Αν δεν υπάρξουν αλλοδαποί συλληφθέντες, τότε δεν θα πτοηθεί από την πραγματικότητα γιατί πάλι θα ισχυριστεί πως υπάρχουν, επικαλούμενος είτε δημοσίευμα του Μακελειού είτε blog του τύπου skeptomenosougkanos.blogspot.gr ή drakoxelona.wordpress.gr το οποίο με τη σειρά του θα επικαλείται το Μακελειό.

Σημείωση: ο συνωμοσιολογικός/εθνικιστικός χώρος δείχνει μια ιδιαίτερη προτίμηση στο blogger της google, οπότε μάλλον ο ούγκανος θα πάρει τα κλικ τελικά.

ε) Αρκετοί ερασιτέχνες σχολιαστές του διαδικτύου με συγγραφικό έργο και αναρτήσεις που θα ζήλευαν επαγγελματίες του είδους, θα διαπιστώσουν πως τα επεισόδια έγιναν για να μην προσέξουμε το τι ειπώθηκε και τι συμφωνίες έπεσαν στο τραπέζι, λες και είναι πράγματα τα οποία διαγράφονται επειδή έπεσαν δυο μολότοφ στο Σύνταγμα και κάηκαν πέντε κάδοι στα Εξάρχεια. Σε αυτούς θα προσθέσω και τους νουμερολόγους που έχουν φάει σκάλωμα με την ημερομηνία 17 Νοέμβρη και ψάχνουν να βρουν τρελούς συσχετισμούς από πίσω. (Θα σας βοηθήσω: σεισμοί, ψάξτε το)

στ) Με δημοσιεύματα να διατρανώνουν ήδη εδώ και λίγες ημέρες ότι την εκλογή Τραμπ είχε προβλέψει ο Νοστράδαμος, εξετάζεται αν θα υπάρξει δημοσίευμα στην «Ελεύθερη Ώρα» με προφητεία του «δικού μας» Πατροκοσμά ή γέροντα Παϊσίου για τον Ομπάμα. Κρίμα μόνο που αυτές οι προφητείες βγαίνουν πάντα εκ των υστέρων και δεν προλαβαίνουμε να τις παίξουμε στο Στοίχημα.

Όπως και να έχει τα πράγματα και το θέαμα είναι προδιαγεγραμμένα. Κανένα δημοσιογράφο ή γραφιά του διαδικτύου δεν θα ενοχλήσουν οι πραγματικοί λόγοι της επίσκεψης Ομπάμα ή το γεγονός ότι η Αθήνα έχει μετατραπεί σε αστυνομοκρατούμενο φρούριο. Κι επειδή το παιχνίδι των μίντια είναι στημένο, δεν υπάρχει και λόγος να το παίζουμε. Γι' αυτό, καλώς ήρθες Ομπάμα αλλά σύντροφοι προσέξτε!

Πρώτη φορά Αριστερά και ευθύνες

Η συντομότερη αλλά στην πραγματικότητα ίσως η μακρύτερη προεκλογική περίοδος στην Ελλάδα, έλαβε επιτέλους τέλος αναδεικνύοντας νικητή το κόμμα του Συνασπισμού της Ριζοσπαστικής Αριστεράς. Το βράδυ της Κυριακής 25 Ιανουαρίου προέκυψε η πλέον αριστερή διακυβέρνηση στην Ελλάδα, με εξαίρεση την βραχύβια Πολιτική Επιτροπή Εθνικής Απελευθέρωσης το 1944, περισσότερο γνωστής ως «Κυβέρνηση του Βουνού», αλλά και την παρένθεση της αριστερής ρητορείας του ΠΑΣΟΚ στις αρχές της δεκαετίας του '80. Αν και η «Κυβέρνηση του Βουνού» όμως ήταν καθόλα νομιμοποιημένη στα μάτια των υποστηρικτών της, η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ, μπορεί να είναι αδιαμφισβήτητα νομίμως εκλεγμένη, δεν έχει κερδίσει όμως ακόμη την πλήρη νομιμοποίησή της, και μάλιστα πρώτα απέναντι στους ίδιους τους ψηφοφόρους της. Τι μπορούμε λοιπόν να περιμένουμε και, κυρίως, τι πρέπει να απαιτήσουμε από την σημερινή αριστερή διακυβέρνηση της χώρας ώστε να ικανοποιεί την ιδιότυπη «πρωτιά» της;

Πρώτα απ' όλα, ας μην έχουμε καμία αυταπάτη ότι τα υψηλά ποσοστά του ΣΥΡΙΖΑ οφείλονται σε μια ξαφνική αριστερή στροφή των Ελλήνων. Τον ΣΥΡΙΖΑ τον ψήφισαν σαφώς αριστεροί αλλά πολύ περισσότερο κεντρώοι, ακόμη και δεξιοί. Ο λόγος δεν είναι άλλος από την απογοήτευση που κυριάρχησε σε μεγάλα και διαφορετικά τμήματα της κοινωνίας από τα αυστηρά μέτρα που πήρε η προηγούμενη κυβέρνηση και τον τρόπο με τον οποίο επιχείρησε να βγάλει την χώρα από την οικονομική κρίση. Τα μέτρα αυτά δικαίως δυσαρέστησαν πάρα πολλούς, και ο Αλέξης Τσίπρας με το επιτελείο του το εκμεταλλεύτηκαν πολύ καλά προβάλλοντας την ελπίδα για μια εναλλακτική διαχείρισης της κρίσης. Επομένως, το πρώτο και κύριο που πρέπει να απαιτηθεί από τον ΣΥΡΙΖΑ, είναι να τηρήσει τις δεσμεύσεις του απέναντι στην διευρυμένη εκλογική του βάση. Το ζητούμενο είναι όχι μόνο να εφαρμοστεί η οικονομική πολιτική και να ακολουθήσει των δρόμο των διαπραγματεύσεων που ευαγγελίζονταν προεκλογικά, αλλά και η ουσιαστική αμφισβήτηση του οικονομικού μοντέλου που μας έφτασε ως εδώ. Η ευθύνη αυτή μάλιστα ξεπερνά κατά πολύ την τυπική σχέση πολιτευτή-εκλογικού σώματος και καθίσταται πολύ πιο ουσιαστική, αφού στις περασμένες εκλογές έχουμε την μαζική μετακίνηση ψηφοφόρων, πολλών για πρώτη φορά, στον συγκεκριμένο πολιτικό χώρο.

Η Αριστερά όμως δεν πρέπει να έχει το βλέμμα της στραμμένο μόνο στους οικονομικούς δείκτες αλλά πρέπει να κοιτάζει σταθερά και προς την ίδια την κοινωνία. Μια σειρά από κατακτήσεις σε όλα τα επίπεδα χάθηκαν τα προηγούμενα χρόνια, θυσία στο βωμό της οικονομικής ανάπτυξης που ποτέ δεν ήρθε. Πέρα όμως από τα εργασιακά δικαιώματα υπάρχουν και άλλα, κοινωνικά, φυλετικά, θρησκευτικά, δικαιώματα στην υγεία και την παιδεία, που πρέπει να τεθούν υψηλά στην ατζέντα των νέων υπουργών της Κυβέρνησης. Είναι επιπλέον μια σειρά σοβαρών κοινωνικών ζητημάτων που κανείς ποτέ δεν τόλμησε να προωθήσει στη χώρας μας, όπως ο διαχωρισμός κράτους και εκκλησίας, τα δικαιώματα των ομοφυλοφίλων, η αποποινικοποίηση των μαλακών ναρκωτικών, που αποτελούν μόνο μερικά. Επιπλέον, υπάρχουν και ζητήματα καθημερινότητας στα οποία ο ΣΥΡΙΖΑ θα κληθεί να δώσει μια «αριστερή» απάντηση, από την λειτουργίας της δικαιοσύνης, των μέσων μαζικής ενημέρωσης, του κράτους και της τοπικής αυτοδιοίκησης, μέχρι την ανεργία και την εγκληματικότητα. Ας ελπίζουμε η συγκυβέρνηση με το δεξιό κόμμα των Ανεξάρτητων Ελλήνων να μην αποτελέσει πολιτικό άλλοθι. Άλλωστε, σε άλλες χώρες δεν απαιτήθηκαν αριστερές κυβερνήσεις για να λυθούν θέματα που εδώ και αιώνες έχει θέσει ο Διαφωτισμός.

Πέραν όμως όλων αυτών, η νέα κυβέρνηση στην Ελλάδα έχει ευθύνη πρώτα απ' όλα απέναντι στην ίδια την Αριστερά, με όλες τις αποκλίσεις και αποχρώσεις της. Το τι θα καταφέρει ή όχι ο ΣΥΡΙΖΑ για όσο χρονικό διάστημα βρεθεί στην εξουσία, είναι αυτό που θα χαρακτηρίζει την έννοια «Αριστερά» στην Ελλάδα για τα επόμενα 50 χρόνια. Και η ευθύνη αυτή είναι ακόμη μεγαλύτερη από όλες τις προηγούμενες. Αποτελεί ευθύνη όχι μόνο απέναντι σε όλο τον ελληνικό λαό, αλλά και απέναντι στην Ιστορία και σε όσους αγώνες έχουν δοθεί όλες αυτές τις δεκαετίες από τον κόσμο της Αριστεράς, κοινοβουλευτικής και μη, όχι μόνο στο ελληνικό ή ευρωπαϊκό κοινοβούλιο αλλά ακόμη περισσότερο στον δρόμο και τους χώρους εργασίας. Πρώτη φορά Αριστερά λοιπόν, αλλά με ευθύνες βαριές.