ASEP over v1.1

Day One Patch: Για να υπάρχει συνέπεια ως προς τα γραφόμενα

και προκειμένου να διορθωθούν λάθη και παραλείψεις,

το κείμενο έχει αναβαθμιστεί στην έκδοση 1.1

Ένας διαγωνισμός του ΑΣΕΠ σαν κακό video game*

Αν και μου έχουν πει επανειλημμένα ότι είναι λάθος να παρομοιάζω μεταξύ τους ανόμοια πράγματα και καταστάσεις, εγώ εξακολουθώ να το κάνω. Και με μια δόση ειρωνείας αναμειγμένης με μπόλικη αγανάκτηση, ίσως και ορισμένα ψήγματα χιούμορ, θα το κάνω για άλλη μια φορά. Εξάλλου, όλο αυτό το πάρε-δώσε εδώ κι ένα χρόνο με το Ανώτατο Συμβούλιο Επιλογής Προσωπικού (sic), μου μοιάζει λίγο με ένα «κακό» βιντεοπαιχνίδι. Ένα από αυτά τα ανολοκλήρωτα overhyped παιχνίδια που κυκλοφορούν όλο και πιο συχνά τώρα τελευταία διαψεύδοντας τις προσδοκίες όσων ασχολήθηκαν μαζί τους. Μόνο που το συγκεκριμένο «παιχνίδι» δεν το παίζεις, σε παίζει. Με τα νεύρα σου, με την αξιοπρέπειά σου, με την υπομονή και την αντοχή σου. Με το εργασιακό σου μέλλον να κρέμεται ακόμα και από ένα κορώνα-γράμματα.

Ας πάρουμε λοιπόν τα πράγματα από την αρχή. Παλιότερα, ήταν γνωστό ότι αν ήθελες να προσληφθείς στον δημόσιο τομέα, «αξιοκρατικά» και καλά, έπρεπε να περάσεις μέσα από τον κόσμο του ΑΣΕΠ. Το σύστημα ήταν απλό: με κάθε πίστα, εμ, συγγνώμη, με κάθε «χαρτί» που θα αποκτούσες, θα έπαιρνες κάποιους πόντους. Τους αποκαλούμε «μόρια» για κάποιο λόγο, αλλά στην πραγματικότητα είναι πόντοι, όπως στα παιχνίδια. Δηλαδή, και το γκολ στο ποδόσφαιρο πόντος είναι αν το σκεφτείς, όπως και τα καλάθια στο μπάσκετ κοκ. Απλά εκεί κάναμε ίσως καλύτερες λεκτικές επιλογές, αντί του ατυχούς «μόρια».

Επανέρχομαι λοιπόν. Πόντοι ή μόρια για κάθε χαρτί, πόντοι για κάθε μήνα προϋπηρεσίας και μερικές φορές bonus points σύμφωνα με ορισμένα κριτήρια που μπορεί να έθετε ή και μη η κάθε προκήρυξη. Απλό σύστημα, δοκιμασμένο στο χρόνο, κατανοητό και αποδεκτό από τον καθένα που είχε όνειρο ζωής το δημόσιο ή απλά ήθελε να κρατά και μια ακόμη πόρτα ανοικτή βρε αδερφέ.

Κάνεις high-score; Βάζεις το όνομά σου στον πίνακα με τα credits και διορίζεσαι. Αλλιώς, ρίχνεις πάλι κέρμα και πατάς το continue.

Έλα μου ντε όμως που το σύστημα αυτό, το καλό και δοκιμασμένο, δεν άρεσε σε όλους και αποφάσισαν να το αναθεωρήσουν. Ή να του αλλάξουν τα φώτα, αν θέλετε.

Και πάτησαν reset.

Τώρα λέει, θα δίνεις εξετάσεις για να διορίζεσαι. Ότι ήξερες να το ξεχάσεις. Θα περνάς από κάτι σαν tutorial, πριν ξεκινήσεις το campaign του παιχνιδιού. Κι αν δεν το βγάλεις, θα σου ξαναδώσουμε ευκαιρία μελλοντικά, μην ανησυχείς. Χωρίς tutorial όμως, ούτε την πρώτη πίστα του Δημοσίου δεν βλέπεις.

Και να ‘σου 100.000+ νοματαίοι (και νοματαίισσες) να δίνουν γραπτές εξετάσεις στον ΑΣΕΠ. Δεν τους έφταναν τα χρόνια που φάγαν στα έδρανα και στα θρανία, οι δεκάδες, μη σου πω εκατοντάδες φορές που εξετάστηκαν για να περάσουν πανελλήνιες, σχολή, μαθήματα κορμού και αλυσίδες, εργασίες και πτυχιακές, να κάνουν και στο καπάκι μεταπτυχιακό και διδακτορικό και δεύτερο πτυχίο άμα λάχει, να δίνουν Αγγλικά και Γαλλικά, τα προφίσιενσι και τα σορμπόν, και τα άλλα τα ακαταλαβίστικα (σε εμένα τουλάχιστον) τα Γερμανικά, και Σπανιόλικα και Ιταλικά, και τα κομπιούτερς και τα ι-σι-ντι-ελ και ένα σωρό άλλο πτυχία και διπλώματα αμφιβόλου ποιότητας και πατρότητας «αναγνωρισμένα όμως από τον ΑΣΕΠ», και να μαζεύουν προϋπηρεσία σε οκτάμηνα και δίμηνα και ΣΟΧ και ωχ και 3 τέρμινα ακόμα.

Όχι, δεν μας κάνει είπαμε. Reset και tutorial.

Κι άντε τώρα στα γεράματα ξαναμάθε γέρο γράμματα. Ξέχνα αυτά που ήξερες και άσε σπίτι και οικογένεια και δουλειά, και κάτσε διάβασε να μάθεις τι είναι το ΑΕΠ και τι τα πόδια της καμήλας, κι αν τα τρίγωνα γίνονται τετράγωνα και βελάκια και κουτάκια, αν ένα κι ένα κάνει δύο ή έντεκα, και τι θα κάνεις άμα σκάσει στο ΚΕΠ ηλικιωμένος πολίτης με άνοια κι εσύ έχεις τον κόσμο ουρά και το φωτοτυπικό είναι χαλασμένο και ο προϊστάμενος με άδεια.

Chaotic.

Αλλά άντε, με λίγη λογική και λίγη σκέψη, δεν είμαστε και τίποτα χαζοί, 15 στραπατσόχαρτα είχαμε μαζέψει μέχρι τώρα και κοντεύαμε για το απόλυτο record 84/84 των μηνών, μαυρίζεις τα κυκλάκια σαν να παίζεις Κίνο, περνάς και το intro.

Με ποσοστό επιτυχίας που με το ζόρι φτάνει το 14% (το 41% αντεστραμμένο, σημαδιακό;) δικαίως θεωρείς τον εαυτό σου elite (31337, για τους ομιλούντες την Leetspeak). Ίσως και «καλύτερο» από τους συναδέλφους σου που ακριβώς τα ίδια προσόντα με εσένα και στην ίδια ταλαιπωρία έχουν υποστεί, αλλά βρε αδερφέ, εκείνη τη μέρα δεν γράψανε τόσο καλά, να τους σκοτώσουμε; Κοινωνικοί αυτοματισμοί είναι αυτοί. Οι «άριστοι» από μπροστά και οι άλλοι από πίσω, με νέα μέτρα και σταθμά κάθε φορά του ποιος είναι ποιος. Διαίρει και βασίλευε.

Από Δημόσιος wanabe λοιπόν, είσαι με το ένα πόδι Δημόσιος for ever, για να θυμίσω και ένα από τα καλύτερα κομμάτια των Ημισκουμπρίων.

Όχι φιλαράκι, μην κάνεις όνειρα ακόμα.

Θα περιμένεις τη σειρά σου.

Γιατί μπορεί να τους πήρε δυόμιση μήνες να μετρήσουν τις κουκίδες στο χαρτί σου, αυτό βρε που τα μηχανάκια του ΟΠΑΠ το κάνουν σε μισό δεύτερο όταν scanάρουντα δελτία από το «Πάμε Στοίχημα», μπορεί να δώσαν free points για να μπαλώσουν τις δικές τους αστοχίες και αβλεψίες και κακοσυντηρημένα σχολικά φωτοτυπικά, αλλά όλα αυτά δε σημαίνουν κιόλας ότι το σύστημα είναι και έτοιμο να σε δεχθεί κοντά του.

Θα περιμένεις την προκήρυξη.

Φαντάσου να ανοίγεις PC/κονσόλα, να bootάρεις το game, να βλέπεις cinematic intro, όλα καλά, να περνάς και το tutorial στο hard και να περιμένεις το update για να παίξεις επιτέλους. Κι αυτό να είναι GB ολόκληρα. Και να κατεβαίνει με PSTN. Θυμάσαι; Εμ βέβαια θυμάσαι, για να δίνεις ΑΣΕΠ, έζησες κι εποχές PSTN.

Βέβαια, το πράγμα και κάπου δικαιολογείται. Είχαμε βλέπετε εκλογές.

Και μπορεί η όλη φάση λίγο-πολύ να έγινε για να πάνε κάποιοι στις εκλογές με «άλλο αέρα», πιο «μοντέρνο και προοδευτικό»  αλλά οι ίδιες οι εκλογές αποτέλεσαν και το firewall που έκοψε το download.

Θα περιμένεις την προκήρυξη είπαμε.

Γιατί αν την βγάλουμε τώρα, θα πας και θα την κάνεις.

Αν την βγάλουμε όμως… μετά, θα δώσουμε την ευκαιρία σ’ αυτούς που στήσανε ολόκληρη βιομηχανία με μαθήματα μέσω zoom/skype/webex και εξ και ξερός τους, με φωτοτυπίες και σημειώσεις γραμμένες στο πόδι και «καθηγητές» ξερόλες που θα σε μάθαιναν τα μυστικά του «Διορισμός Τώρα» να στήσουν και δεύτερη βιομηχανία. Του επιχειρείν το κάγκελο.

Δημιουργία μητρώου, συμπλήρωση μητρώου, έλεγχος μητρώου, επανέλεγχος μητρώου, συμπλήρωση κωδικών, επίκληση από το μητρώο, υποβολή αίτησης, και η ευχή για «γρήγορο διορισμό» δώρο, προσφορά του καταστήματος.

Έτσι είπαμε αρχικά για Αύγουστο, μετά σκεφτήκαμε τα μπάνια του λαού και είπαμε για Σεπτέμβριο, μετά λέμε τώρα δεν γίνεται, τον άλλο μήνα έχουμε δημοτικές και περιφερειακές εκλογές, μετά είπαμε ότι τώρα είναι Νοέμβριος, δεν μας αρέσει σαν μήνας, Χριστούγεννα θα το κάνουμε.

Τότε έχει όρεξη ο κόσμος να κάθεται με τις ώρες μπροστά τον υπολογιστή να παίζει με το μέλλον του σαν τζογαδόρος, προσέχοντας μη τυχόν και αντί για το προφίσιενσι επισυνάψει το μεταπτυχιακό και χάσει το διορισμό στη θέση τη καλή και βρεθεί μονάχος σε ακριτικό ΚΕΠ να εξυπηρετεί παππούδες με αρχή άνοιας και τον προϊστάμενο μονίμως σε άδεια.

Κι αν πριν είχαμε διαδικασία Κίνο, στο main game παίζουμε κανονικά ρουλέτα.

Φορείς που δεν τους ξέρει η μάνα τους, ακαταλαβίστικα εργασιακά αντικείμενα, κωδικοί για το πτυχίο, κωδικοί για την ειδικότητα, κωδικοί για τη θέση, κωδικοί για το δικαιολογητικό και κωδικοί επί κωδικών γενικά, πτυχία και προσοντολόγια ανάκατα, εσύ μπαίνεις - εσύ δεν μπαίνεις να σου λέει, και δώσε και 3 ευρώ για το DLC, το παράβολο ντε, χωρίς αυτό δεν φτάνεις τελευταίο level.

Κι εκεί που νομίζεις ότι τα έχεις βάλει σε μια σειρά, ότι το έχεις, ότι έχεις μάθει τα controls και είσαι έτοιμος για όλα, έρχεται το crash και χάνεις τη γη κάτω από τα πόδια σου και το keyboard κάτω από τα χέρια σου.

Σαν κακό videogame, το είπαμε και στην αρχή.

Θα φτύσεις αίμα για να το παίξεις.

Θα ξεσκιστείς για να το μάθεις.

Αλλά αυτό, δεν θα σου κάνει και πάλι το χατίρι.

Θα σου κρασάρει εκεί που δεν το περιμένεις.

Θα σου bugάρει το inventory και θα σου ανακατέψει το spell book.

Απατσάριστο, ανέτοιμο, αλλά κατά τα άλλα, «Ελλάδα 2.0».

Αφού δεν το σηκώνει ο server το multiplayer και crashάρει, τι πας να μου πουλήσεις το πόσο μπροστά και προχώ είσαι που εδώ κι ένα χρόνο ταλαιπωρείς ανέργους και εργαζόμενους ακόμα, πουλώντας ελπίδα;

Άντε, πάρε κι ένα-δυο bonus rounds, σαν free spins δες το, μπας και μπορέσεις κι εσύ να «βγάλεις» τον τελικό κακό, το final boss, που δεν είναι άλλος από την ίδια την πλατφόρμα του ΑΣΕΠ.

Το έκανες; Τα κατάφερες;

Μπράβο. Congratulations αλά Tetris. GG! (Good Game, για τους μη-gamers αναγνώστες)

Αλλά ο διορισμός, μπορεί να είναι και σε μια άλλη προκήρυξη, σαν την πριγκίπισσα του Super Mario που όλο τρέχει και πηδάει και τρώει τα μανιτάρια του αλλά και πάλι δεν την φτάνει.

Γιατί σε αυτή την προκήρυξη, δεν θέλαμε τελικά εσένα.

Δεν μας έκανε το πτυχίο σου.

Ε μα ήρθατε και όλοι εσείς οι ΠΕ/ΤΕ ειδικότητας τάδε και δείνα, εμείς 5-6 θέλουμε από εσάς, Τι σχολή είναι αυτή που πήγατε και βγάλατε, και μου θέλετε και διορισμό!

Ξέχασες και το παράβολο απλήρωτο.

Έβαλες στο max τα settings και κόλλησε το σύστημα και σε πέταξε έξω.

Αλλά δεν πειράζει, μην ανησυχείς, σε δύο χρόνια, θα κυκλοφορήσει το sequel.

Και όσοι ξεχάσουν τα bad reviews και τα «1 star», θα είναι καταδικασμένοι να το ξαναπληρώσουν και να το ξαναζήσουν.

Όποιος θέλει να γίνει δημόσιος, αυτό το παιχνίδι πρέπει να παίξει.

Όλες τις πίστες από την αρχή, να μαζέψει XP, να κάνει level-up και, που ξέρεις, μπορεί και να το τερματίσεις κάποια φορά και να δεις το ending του παιχνιδιού το ωραίο, μονιμάς ή αορίστου, με ζωή αρχοντική, δίχως άγχος, σφραγιδοκράτορας και αυτοκράτορας, πίσω από γυάλινο γκισέ.

Ουπς, μάλλον πάλι τα Ημισκούμπρια μου ήρθαν στο μυαλό.

Ας επανέλθω λοιπόν κι ας ευχηθώ σε όσες και όσους δεινοπάθησαν μαζί μου στο παιχνίδι αυτό, καλή επιτυχία και καλά αποτελέσματα.

Κυρίως όμως, μην πτοείστε, μην ξενερώνετε, ακόμα κι αν δείτε το game over, γιατί η ζωή μας δεν αρχίζει και δεν τελειώνει με κανέναν ΑΣΕΠ!

*Εκτός από επίδοξος δημόσιος υπάλληλος, ο γράφων είναι και gamer.

World of Warcraft Classic is a video game atavism

Few words can be so ambiguous to their meaning as “classic”. Though it is generally understood as something “timelessly good” or “typical”, there are exceptions as well. I will certainly feel slightly offended if I hear one of my friends refer to something I did as “that is classic Kostas” and occasionally you may hear that something is “too classic” and you certainly know it is to be avoided. This ambiguity does not stem from the difficulty in understanding whether “classic” is “good” or “bad”, but at what exactly constitutes something as “classic”.

Enter: World of Warcraft Classic. For those of you who have no idea what I am talking about, I will pretend to give a-not-so-thorough description: it is the recent re-release of the initial version of probably the most famous and played MMORPG. MMORPG of course stands for Massively Multiplayer Online Role-Playing Game and just nod along and pretend you know exactly what I am talking about because otherwise my explanation will be bigger that this article itself.

Initially released back in 2004 as “World of Warcraft” by Blizzard Entertainment, WoW (for short) took the gaming world by storm, reaching a peak of more than 12 million active accounts and a total of more than 140 million accounts created over its lifespan. Going through several expansions and additions, the game transformed slowly through time, maturing and evolving. Though not so popular like at its prime, it remains at the top of its class, hailed by many (well, me for sure) as the best MMPRPG out there.

Perhaps it didn’t come as a surprise to many when last year Blizzard Entertainment announced that a “Classic” version of the game would become available this summer, which it did, a few months ago. It was a somewhat awkward reaction to the realization that a surprisingly big number of payers chose to play in pirate servers, not because it was free, but because that way they could avoid all the expansion and game updates of the past 15 years. Speculation gave and took at how the game would look and play, until upon release it was revealed that any WoW player with an active account could dive back into the game exactly the way it was 15 years ago. It is perhaps here that we need to discuss what really a “classic” video game is, why is it needed an what can be expected.

Certainly not the first, but WoW was one of those games that helped establish the pay-per-month model. Up until the late ‘90s, we were used to buying a video game as a product. You bought it, played it, and then you could even resale it. WoW was bought as primarily a service, not a product, though you had to buy the initial game installation discs and subsequent expansions. Then came the “bane” of video game world, the pay-to-win games, starting with those awful mobile games. WoW didn’t delve into this, but it did introduce cosmetics bought with real life currency. The model held.

What it did not hold, was the game subscribers base, which steadily declined. New expansions, a vast number of changes targeted at the game’s accessibility, made it retain its place at the top, but far from what it used to be. It is perhaps then that people started turning to private servers, where things where not progressing at the same pace.

At its inception, it was greeted with enthusiasm, an enthusiasm that was verified at the game launch and still goes strong. You might consider nostalgia to be a major factor for turning to a practically 15 years old video game, and it probably is. However, if you consider the game’s progress ever since, WoW classic is a video game atavism, a step back at the evolution of modern video games. Looking for Group, daily quests, and all the comforts available at the latest version, are just not there. The game is much less accessible, much less forgiving, much less polished and much more hardcore.

Thus, the question: why so popular? It is perhaps not seer nostalgia that drove millions of players rolling (sic) classic characters but the game’s old school value. It is a game with a begin, a rather large middle and an extensive end, but an end nonetheless. As one returning to WoW after a 10 years hiatus, I couldn’t but feel overwhelmed. Not because of the changes, which I got used to pretty quickly, like riding a bike after a long time, but because the vastness of the game destroyed any purpose for me. I could never see the end of it, whether it meant being a top PvP player of finishing the hardest raids and wearing the top gear.

Another content update will shortly arrive, and then another expansion and so on, until the time ends or Blizzard decides to cancel the game (or publish World of Starcaft perhaps?). But not with Classic. Though still vast, as I said, the game is finite. It has a story line you can understand and follow to its end. Levels, skills, gear, they have a maximum you can reach, well documented in countless game guides, FAQs and YouTube videos. Hell, it could even be an offline game, had it not been for it’s social and PvP aspect!

WoW Classic for me signifies a fed-up feeling of modern video game design, whether it is for constant changes or paying for cosmetics or simply to be able to keep playing. Of course, we still haven’t heard word from Blizzard and I do believe that re-releasing at least some of the game’s expansion is a possibility, perhaps giving the player the option of choosing how much… classic he or she wants to be. That will be a serious test that might prove me wrong, but until then, I believe WoW Classic is a throwback to what it is all about in video games: simple fun and a grand finale. Hey, perhaps a “classic video game” should be associated with “simple, no fanfares, the way it originally meant to be played”!